21'inci yılımı yaşıyorum yeryüzünde. Ve hala bir "class" seçebilmiş değilim kendime. Son seçimim yanlış olmuş olmalı ki üniversiteyi bıraktım, yeniden hazırlanıyorum. İnsanlar "doktor, asker, avukat ya da maden işçisi" olabilmek için savaş verirken ben bu saatte söyleniyorum kendi kendime.

Düşünüyorum. Bazen bunun ne kötü bir şey olduğunu düşünerek düşünüyorum üstelik. Hani tiki tabir edilen kızlar vardır ya, hiç bir şey bilmezler, tek dertleri pembe bluzlarının altına yakışacak bir kot seçmek olan kızlar ve aptallıkta onlarla yarışan erkekler vardır hani? İşte onları kıskanıyorum bazen. Bu çok huzur verici olmalı. Düşünecek hiç bir şeyin olmaması.

İnsanoğlu ilginç yaratık. Böcek gibi aslında. Öldürmesi çok zor, yaşama iç güdüsü çok kuvvetli. Yaşamı da böcek gibi üstelik. Şehirlerde, kalabalık, üst üste. Yarın sabah işe giderken bir bakın etrafınıza, yaşadığınız şehrin kocaman bir karınca kolonisinden farkı var mı?

Ne demiştik, insanoğlu ilginç yaratık. Böcekten farkı yanları da var ama. Su içerken farketmiştim ilk kez bunu. Su. Hep gizemli geldi bana. İlkokuldan beri yokolmadığını öğrettiklerinden belki. Hani içersiniz, işersiniz ya da ölürsünüz, tekrar toprağa karışır. Buharlaşır, yağmur olur yağar, tekrar.. Tekrar bir başkası içer onu. Bir başkası. Burası çok ilginç gelmiştir bana hep. Elimdeki bir bardak suyun daha önce kimlerin vucudunun "üçte biri"nden olduğunu merak ederim. Sezar'ın içtiği, ya da bir kölenin içtiği su bu mudur acaba? Benden sonra daha kimlerin vucudunda konuk olacaktır?

Yüksekçe bir tepeden Anadolunun topraklarına baktığımda da aynı his dolar içime. Sakin, sessiz dalgalanan bu buğday tarlalarında işlenen cinayetler, savaşlar, düğünler belirir gözlerimin önünde. Ne çok insanın karnını doyurmuştur o buğday tarlaları acaba? Ve altında yatan ne çok insana yorgan olmuştur şimdi? Bir zamanlar ne yapmış olurlarsa olsunlar. İyi ya da kötü. Yetmiş yıl dostum söylediğin gibi.. Bir insanın ömrü.. Aslında çok kısadır..